Vroeger liep je met een paar kwartjes in je jaszak naar een telefooncel.

Misschien was het om naar huis te bellen vanaf de camping in Frankrijk. 

Misschien naar iemand die je miste. Misschien gewoon even laten weten dat je veilig was aangekomen.

Je draaide het nummer voorzichtig in.

Je hoorde de kiestonen.

Dan bleef het even stil.

En vervolgens…

Tuut… ... ... tuut… ... ... tuut… ... ...

Totdat iemand eindelijk opnam.

En precies op dat moment hoorde je het geluid waar bijna iedereen van vroeger nog een gevoel bij heeft:

Kling. Kling. Kling.

De kwartjes vielen.

Dat was contact. Echt contact.

Niet eerst een computerstem die vraagt of u keuze 1, 2 of 3 wilt intoetsen. 

Geen wachtrij. 

Geen “u wordt zo spoedig mogelijk geholpen”. 

Geen terugbelverzoek dat uiteindelijk nooit komt.

Gewoon direct iemand aan de lijn.

Misschien klink ik daarin wat ouderwets.

Maar eerlijk?

Ik denk dat we onderweg iets zijn kwijtgeraakt.

Tegenwoordig moet bijna alles sneller, efficiënter en digitaler. 

En toch kost het vaak méér tijd dan vroeger. 

Voor je eindelijk de juiste persoon spreekt, ben je soms een uur verder. Van bandje naar menu. 

Van medewerker naar afdeling. 

Van terugbelafspraak naar nóg een terugbelafspraak.

En ondertussen voel je aan alles:

niemand voelt zich écht verantwoordelijk.

Juist daarom werk ik met Prifeur nog steeds heel persoonlijk.

Wanneer u contact opneemt met Prifeur, krijgt u niet eerst een centrale aan de lijn. Geen receptionist die uw gegevens noteert. Geen planner die later terugbelt.

U krijgt gewoon direct mij.

Mike de Kort.

Dezelfde persoon die ook daadwerkelijk komt voorrijden in de verlengde BMW 740Le. 

Dezelfde persoon die uw rit voorbereidt. Dezelfde persoon die meedenkt wanneer een planning verandert. 

Dezelfde persoon die begrijpt dat haast, spanning, discretie of rust soms belangrijker zijn dan de rit zelf.

En ja, soms gaat dat telefonisch.

Soms snel via WhatsApp.

Zeker wanneer ik onderweg ben, schakelt dat vaak sneller en praktischer. 

Maar ook dan blijft het persoonlijk. 

Geen anoniem systeem. 

Geen afstand. 

Geen “ticketnummer”.

Gewoon direct contact.

Misschien is dat precies waarom klanten mijn nummer vaak bewaren.

Omdat ze weten dat wanneer ze bellen, ze niet opnieuw hun verhaal hoeven uit te leggen aan vijf verschillende mensen. Omdat ze weten wie er opneemt. Wie er rijdt. Wie er betrokken is.

Dat is misschien niet de modernste manier van ondernemen.

Maar wél de manier waar ik zelf nog steeds in geloof.

De oude Engelse telefooncel op de foto symboliseert dat voor mij eigenlijk perfect. 

Verweerd door de tijd. 

Niet perfect. 

Niet gelikt. 

Maar wel herkenbaar. 

Betrouwbaar. 

Menselijk.

Zoals service vroeger bedoeld was.

En misschien…

is dat tegenwoordig juist de grootste luxe geworden.

Mike de Kort.